[(Yaoi)FICTION]whatever, I'll protect you. chapter#1

posted on 26 Sep 2013 16:56 by sammie-aii
เรื่องนี้เป็นเพียงมโนส่วนตัวของสาววายคนนึง ไม่เกี่ยวข้องกับใครคนใด หรือ องกรณ์ใดทั้งนั้น
----------------------------------------------
 
his name is Jay Coldweal
 
"เฮ้ยยย หยุดดดดด ไอ้เด็กเวร!!!!!" ตาแก่หัวโล้นใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถือตะหลิววิ่งตาม เอคิ โฮคุจูมาสุดแรงเกิดด้วยขาสั้นๆที่เขามี
 
โฮคุจูไม่ได้หันหน้าไปตามเสียงที่ตะโกนใส่เขา เด็กหนุ่มทำแค่วิ่ง วิ่ง เลี้ยวขวา เข้าซอย โผล่ไปอีกด้านหนึ่งของฝากถนน เลี้ยวซ้าย วิ่ง หนีเข้าตึกอสังหาริมทรัพย์โทรมๆที่สุดถนน ชั้นสาม ห้องแรก
 
ปัง!
 
โฮคุจูล็อกประตูทันที ดึงขนมปังที่คาบไว้ในปากออก เดินเข้าห้องครัวไป แทะอาหารที่เพิ่งฉกจากร้านเบเกอรี่ที่จตุรัสไป และไม่ลืมที่จะแบ่งครึ่งก้อนห่อแรปเข้าตู้เย็น เป็นอาหารเช้าสำหรับพรุ่งนี้
 
ถอดเสื้อวอร์มพาดไว้ที่เก้าอี้ เสื้อฮู้ดแขนกุดเผยให้เห็นแขนผอมๆเมื่อเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน โฮคุจูมองตัวเองในกระจกสิ่งที่เห็นคือ เด็กกะโปโลคนนึง ผมดำตัดสั้นแหว่งๆ อันเนื่องมาจากเขาเป็นคนตัดเอง หน้าม้าปกรกลูกตา ยิ่งหุ่นของเขาไม่ต้องพูดถึง ถ้าบอกว่าเคยเป็นนักกีฬาเบสบอลเด็กเจ็ดขวบยังไม่เชื่อเลย 
 
โฮคุจูเลิกเสื้อยืดตัวเองขึ้น แล้วมองตัวเองในกระจกร่างกายผอมบางไม่มีมัดกล้ามแบบเด็กผู้ชายทั่วไปควรจะมี ก่อนจะถอนหายใจ โยนเสื้อลงตระกร้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
 
น้ำเย็นจากฝักบัวในห้องน้ำเก่าๆ ไหลผ่านหัวของเด็กหนุ่ม หยาดลงที่ปลายคาง โฮคุจู หลับตา เขาชอบเวลาน้ำไหลผ่านตัวเขาแบบนี้
 
จน......
แกร๊ก!
 
เสียงกลอนถูกปลด และเสียงประตูห้องเขาเปิด
โฮคุจูปิดฝักบัว หยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่งเอาไว้ทั้งๆที่ตัวยังไม่แห้ง
เด็กหนุ่มหยิบกรรไกรตัดผมที่หน้ากระจกในห้องน้ำ ค่อยๆย่างเท้าที่เปียกกับหัวที่ชุ่มจนน้ำหยดติ๋งๆ ออกมาจากห้องน้ำ
 
ตึกนี่เป็นที่อยู่ของพวกจรจัด ไม่ควรมีใครเข้ามาในห้องเก่าๆ ร้างๆ โทรมๆ แบบนี้
โฮคุจูบีบกรรไกรตัดผมในมือ ก่อนจะพุ่งออกไปหาผู้บุกรุกด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวกับหัวเปียกๆ
 
"ฮ้า-----ก" เสียงแหกปากถูกกลืนหายไปก่อนจะว้ากจบ เมื่อสิ่งที่จ่ออยู่หน้าเขาคือปืนพกสั้น
 
จะให้คิดด้วยวิธีไหน กรรไกรตัดผมก็ไม่เร็วเท่ากระสุนแน่นอน
โฮคุจูลดมือลงมาอยู่ที่ระดับไหล่ พร้อมแบมือปล่อยอาวุธชิ้นเดียวของเขาลงพื้น
 
โฮคุจูทำได้เพียงจ้องหน้าผู้บุกรุกที่เอาปืนจ่อหน้าเขา
 
ชายหนุ่มร่างสูงกว่าเขาเกือบ20เซนต์. อายุน่าจะราวสามสิบหรือน้อยกว่า แต่งตัวเรียบร้อย เนี้ยบ สะอาด รองเท้าสูท ผมสีน้ำตาลเข้ม ตาฟ้า สายตาน่ารังเกียจ ใช้สิ โฮคุจูสบถในหัว ก็เขามันน่ารังเกียจนี่นา แถมตอนนี้มายืนยกมือตัวเปล่า ย้ำอีกครั้ง ตัวเปล่า! แบบเปล่าจริงๆ โชว์ก้างแห้งๆทั้งตัวใส่ผ้าขนหนูผืนเดียว  ไม่มีอะไรน่าสมเพชกว่านี้แล้ว
 
โฮคุจู จ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง
 
"โฮ่ ไม่กลัวเลย" ชายคนนั้นยิ้ม โฮคุจูรู้สึกเกลียดยิ้มของเขาจัง
"คุณต้องการอะไร ถ้าจะมาหายาบ้าที่นี่ละก็ ไม่มีหรอก ผิดที่แล้ว"
"เปล่า แค่ได้รับแจ้งความนิดหน่อย"ผู้ชายคนนั้นเก็บปืน โฮคุจูจิ๊ปากแล้วเอามือกอดอก
"?"
"ได้รับแจ้งมาว่ามีเด็กเอเชียหนีออกจากบ้านกำพร้า จ้องขโมยของในตลาดไปหลายร้านแล้ว ไม่รู้ว่านายพอจะมีข้อมูลรึเปล่า" ชายหนุ่มมองโฮคุจู
"ผมชื่อ เอ็ด เหลียง ช่วยเรียกดีๆด้วย" โฮคุจูเอาชื่อเพื่อนมาแถทันที อนึ่งเขามีใบหน้าเอเชียแท้ๆ ที่พวกฝรั่งงี่เง่าชอบเข้าใจว่าเขาเป็นคนจีน
"โอเค เอ็ด หรืออีกชื่อหนึ่ง เอคิ โฮคุจู" อีกฝ่ายพูดชื่อของเขาชัดเจน "รอบที่สามในครึ่งปีนี้ที่เธอหนีออกมาจากบ้านอุปถัมภ์แล้วบ้านเด็กกำพร้า"
"ผมอายุ 18 แล้ว!! ไม่ใช่เด็กแล้ว" โฮคุจูสวน
"แสดงว่าไม่ปฏิเสธเรื่องหนีออกจากบ้านพ่อแม่อุปถัมภ์"
"เขาไม่ใช่พ่อแม่ผม" โฮคุจูกรอกตา แล้วแอบด่าเจ้าหน้าที่คนนี้ในใจ สามเดือนที่โดนด่าให้กลับไปที่บ้านงี่เง่านั้น เขาต้องเปลี่ยนที่หลบซ่อนไปหลายที่
 
    ยอมรับว่านิวยอร์กเป็นเมืองแสงสี ตื่นเต้นดี แต่ตั้งแต่พ่อแม่ทิ้งเขาตั้งแต่สามเดือนไว้ที่บ้านเด็กกำพร้า เขาเติบโตแบบเด็กอเมริกันทั่วไป ได้รับของบริจาคซึ่งคาดหวังอะไรดีๆไม่ได้
 
   โฮคุจูพูดญี่ปุ่นไม่ได้ มีเพียงชื่อ เอคิ โฮคุจู ที่เขียนแนบมากับจดหมายตอนพ่อแม่เอาเขามาทิ้งไว้ นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเป็นญี่ปุ่นในตัวเขา  อ้อ มีฝีมือการเล่นเบสบอล ที่นับว่าสุดยอดสำหรับเด็กอายุ10ขวบ ตอนที่เขายังอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก่อนจะโดนอุปถัมภ์ไปอยู่นู่น นี่ นั่น และแน่นอนว่า เขาเริ่มหนีออกจากบ้านอุปถัมภ์ตั้งแต่ช่วงนั้น โดนจับกลับไปที่บ้านบ้าง เปลี่ยนบ้านบ้าง
 
และรอบนี้ ตาเจ้าหน้าที่ขี้เก๊กจะพาเขาไปไหนอีก รอบนี้อุส่าห์หนีมาได้ตั้งสามเดือนแล้ว
"พ่อเธอเป็นห่วงมากนะ"
"ห่วง? เขาหาเด็กตัดหญ้าไม่ได้มากกว่า" โฮคุจูสวนหน้าเอเชียหงิกๆกลับไป พร้อมกับสะบัดผมเปียกๆของตัวเอง
"ฉันแค่ทำตามหน้าที่ เขาอยากให้เธอกลับไป" ชายร่างสูงกว่าทำเพียงจ้องเด็กหนุ่มเจ้าของร่างแห้งๆที่น้ำหยดติ๋งๆจากปลายเส้นผมลงพื้นปูนดิบ
"ถ้าผมไม่ละ"
 
เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว ชายร่างสูงเลิกคิ้วตามก่อนจะ
 
"อ๊ากกกกกกกกกก ว้ากกกกกกกกกกกก" โฮคุจูแหกปากลั่น ทันทีที่ผู้บุกรุกห้องเขาตัดสินใจอุ้มร่างแห้งๆพาดขึ้นบ่าแล้วก้าวฉับๆ ลงไปข้างล่าง
 
"ตายเหอะ ปล่อยผมมมม ปล่อย ผม!!!!" โฮคุจูแหกปากลั่น หน้าแดงไม่ต่างกับโดนไฟลน เขาอายนะ หมายถึงทั้งตัวเขามีแต่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ชัดนะ เขามีแค่ผ้าเช็ดตัวที่ปิดช่วงล่างไม่ให้อะไรที่มันอุบาทว์ลูกตาปุถุชนคนทั่วไปออกมา จะเรียกว่าดีรึร้าย เพราะบริเวณนี้ไม่มีแม้แต่แมวจะเดินผ่าน
 
เจ้าหน้าที่ขี้เก๊กโยนเด็กหนุ่มโครมลงบนเบาะหลังรถ โฮคุจูได้แต่จับผ้าเช็ดตัวผืนเดียวของตัวเองไม่ให้หลุด
สูทอาร์มานี่ถูกโยนมาคลุมหัวเด็กหนุ่ม
"ใส่ซะ เดี๋ยวเป็นหวัด หัวเปียกๆอยู่"
"อย่างน้อยให้ผมแต่งตัวก่อนก็ดี" เอเชียร่างแห้งสวนหน้าหงิก
"พอนายแต่งตัวแล้วก็กระโดดออกหน้าต่าง หนีฉันน่ะสิ"
 
โฮโคโจผู้ที่ใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวกับเสื้อสูทตัวใหญ่  เข้ากันซะไม่มี..........
"คุณชื่ออะไร" โฮคุจูทำลายความเงียบด้วยเสียงเบื่อโลกของเขา
ตอนแรกเหมือนอีกฝ่ายทำหน้าไม่อยากบอก แต่อึดใจก็ยอมพูด
 
"เจย์ โคล์ดเวล"
 
 
 
 

edit @ 8 Jan 2014 23:17:16 by Samm-iow

Comment

Comment:

Tweet