[bleach] fiction - Gin/Kira

posted on 08 Apr 2013 00:33 by sammie-aii

“หัวหน้า..” คิระ อิซึรุ พึมพำ ริมฝีปากขยับขึ้นลงเบาๆ จับความตามหลังคำว่า “หัวหน้า” ได้ว่า ‘อิจิมารุ’ ปล่อยให้ชื่อนั้น วนเวียนอยู่ในหัว ให้มันคลอเคลียริมฝีปากของตัวเอง

 

       อิซึรุไม่คิดว่าความเจ็บปวดมันบรรเทาลงเลย แต่ในฐานะรองหัวหน้า เขาก็ต้องยืนหยัดเพื่อหน่วย3ต่อไป ถึงแม้หัวหน้าจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

ถอนหายใจก็ไม่มีอะไรดีขึ้น   ถึงจะบอกกับตัวเองไป แต่ก็ยังทำอยู่ดี

 

บางทีน่ะ หัวหน้าอาจกลับมา ทั้งหมดเป็นแค่ฝันร้าย ตื่นมาก็จะพบว่า หัวหน้าอิจิมารุ ยังคงเป็นผู้นำของหน่วยสามอยู่  อิซึรุเคยลองหลอกตัวเองแบบนั้นตอนที่งินเลือกที่จะก้าวตามหลังไอเซ็นไป  แต่สุดท้ายก็เศร้าหนักกว่าเดิม

 

 

“คิ-ร้า!!!!!”  เสียงสดใสที่บอกญี่ห้อได้ว่าใครเป็นเจ้าของดังพร้อมกับเสียงถีบประตูดัง ปั้ง!

“คุณมัตสิโมโต้?”  คิระหันมาเบิกตาสีเขียวสดใส่

“อ่า---ทำหน้าอมทุกข์อีกแล้ว  กินเหล้าไม่พอรึไง”   รันงิคุท้าวเอวและเชิดปากขึ้น

...ถ้าใช่ก็บ้าแล้วครับ.....คิระและตอบในใจ แต่ด้วยความเรียบร้อย(?)  จึงได้แต่ยิ้ม แหะๆ แล้วตอบกลับอย่างสุภาพ

“ซะที่ไหนกันล่ะครับ...ฮ่ะๆ แล้วคุณมัตสึโมโต้มีอะไรหรอครับ”

“ไปก๊งเหล้ากัน!”   สั้น ง่าย ได้ใจความ  ....สมกับเป็นมัตสึโมโต้ ......เป็นผู้หญิงที่.......---ก็น่ะ  อาจเป็นเพราะแบบนี้หัวหน้าเลยชอบเธอคนนี้ล่ะมั้ง

 

คิระไม่ทันจะอ้าปากตอบก็ถูกแขนของสาวใหญ่รัดคอแล้วลากออกไปนอกที่ทำการหน่วยสาม

“คะ..คุณมัตสึโมโต้ววววว ผมยัง—ทำงานไม่เสร็จเลยครับ--บบบบ”

“ให้ลูกน้องทำก็ได้ นายหน่ะทำงานหนักไปแล้ว พักผ่อนเถอะ!!!!”

 

“นั่นเป็นคำพูดของคนที่ไม่เคยทำงานรึไง มัตสึโมโต้”  เสียงเย็น เงียบ แต่รู้ได้ว่าเฮียวรินมารุจะอาละวาดในอีกสิบวิข้างหน้าดังขึ้น  มัตสึโต้ รันงิคุ สะดุ้งเฮือก หันไปกลับหาเด็กชายผมขาวที่โผล่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สีหน้าที่ปกติก็หงิกอยู่ตอนนี้หงิกหนักกว่าเก่าสามเท่าครึ่ง

“ฮ่ะๆ หัวหน้า---”

“กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้เลย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

“กรี๊ดดดดดดดดด รับทราบแล้วค่า--!” รันงิคุปล่อยคิระร่วงลงไปจูบพื้นดังตุ้บก่อนจะรีบเดินตามฮิสึกายะไป

 

 

 

“แหม หัวหน้า พักนิดหน่อย”

“หนวกหูหน่า!  เธอพักมากี่ครั้งแล้ว”

“แหม---ที่จริงก็อยากไปด้วยสิน่ะคะ”

“บอกว่าหนวกหูหน่า!”

“อ๊า หัวหน้าล่ะ----”

 

เสียงถกเถียงดังไปตลอดทางจนคิระมองไม่เห็นร่างของทั้งสองคน

อิซึรุได้แต่มองตามไปเงียบๆแบบละเหี่ยใจ แต่ไม่ทันจะได้เป็นอิสระถึงห้าวินาที

 

ผีเสื้อนรก...........................คิระจับคาตานะ ผีเสื้อนรกจะมาต่อเมื่อมีข่าว  ถึงส่วนใหญ่มักจะไม่ดีนัก   ถ้างั้นอันนี้ก็เป็นส่วนน้อย...

 

“ถึงรองหัวหน้าหน่วย3 คิระ อิซึรุ  รองหัวหน้าหน่วย10 มัตสึโมโต้ รันงิคุ ให้มาแจ้งท่านมาให้ได้รอที่ประตูผ่านโลกด้านตะวันตก แล้วเดี๋ยวจะตามไปทีหลังขอรับ”

 

 

 

...............

ถึงกับลงทุนใช้ผีเสื้อนรก......กับอีแค่ชวนไปก๊งเหล้า   เหลือเชื่อจริงๆเธอคนนี้ คิระได้แต่อ้าปากค้างให้กับความพยายามในการโดดงานของมัตสึโมโต้

 

ทำได้ไง  ที่จริงงานของเขาเองเหลือแค่เอกสาร  แถมถ้ากลับ ก็คงไม่มีสมาธิทำอยู่ดี..ในเมื่อกลิ่นไอ เสื้อคลุม ทั้งอีกหนังสือต่างๆของอิจิมารุ ก็ยังคงอยู่ในห้อง กลับไปก็คงไปนั่งเครียดต่อเปล่าๆ

 

เอ๊ะ นี่ผมกำลังหาเรื่องโดดงานแบบคุณมัตสึโมโต้รึเปล่าน่ะ! O_o?

 

ถึงจะดูเหลวไหลแต่รู้ตัวอีกที คิระก็มายืนอยู่ที่ประตูตามคำนัดของรันงิคุซะแล้ว (....)

แย่จังน่ะ อิซึรุ  เสียงเงียบและคุ้นหูดังขึ้นข้างหู อีกแล้ว-----

พอยืนเงียบๆทีไหร่มันเป็นแบบนี้ทุกทีสิ พับผ่า!!  ไปที่ไหน เมื่อไหร่ เสียงเรียก “อิซึรุ อิซึรุ”  มันก็ชอบดังข้างๆหูเขาตลอด

ไม่รู้ว่าหลอนไปเอง หรืออดีตหัวหน้าของส่งกระแสจิตได้กันแน่  คิดว่าอย่างแรกคงเป็นไปได้มากกว่า----

 

 

“คิระ!!!!!!!!!!”   สวรรรค์ทรงโปรดผมรึเปล่าน่ะ ที่เสียงดังแบบกลัวคนรอบข้างไม่รู้ว่าจะหนีเที่ยวเรียกชื่อผม กลบเสียงเบาๆที่ผมได้ยินไป

 

รันงิคุมาด้วยชุดลำลองของโลกมนุษย์ กางเกงขาสั้นกับเสื้อแขนกุดสีดำหลวมๆ ผมปล่อยยาวตามสไตล์ของเจ้าตัว

“คะ..คุณรันงิคุ ใส่ ร่างเทียมทำไมครับ”

“ถ้าไปด้วยร่างยมทูติมันจะก๊งเหล้าไปที่ไหนกันล่ะ ฉันหน่ะฝันอยากกินไวน์ที่โลกมนุษย์มานานแล้วน่ะ!”

 

มันใช่เหตุผลหรอครับ...................คิระคิด แต่เถียงไปก็เท่านั้น

 

“อ้ะ”  มัตสึโมโต้โยนบางอย่างให้คิระ มันใหญ่ท่าตัวเขาและล้มทับเขา...........

สองวิต่อมาคิระรู้สึกจะเป็นบ้า คุณคิดดูน่ะ ถ้าอยู่ดีๆมีคนโยนร่างกายเทียมที่หน้าตาเหมือนคุณทุกประการใส่คุณ และโชคร้ายมากที่คิระรู้สึกเหมือนว่าเขาไปจูบจมูกร่างเทียมของตัวเองไป............

 

“ร่างเทียม ของผม?” 

“ก็ใช่น่ะสิ อุส่าใช้เส้นเอามาจากกองวิจัยเลยน่ะ ใส่ๆไปเถอะ”

“คะ—ครับ!”

 

 

 

นอกจากโดนจับยัดวิญญาณใส่ร่างเทียมแบบมึนๆ แล้วถูกฉุดกระชากลากถูไปโลกมนุษย์แล้ว  คิระก็คงไม่คิดว่ามีอะไรแย่พอๆกับที่เขารู้ตัวอีกทีว่า ร่างเทียมที่เอามามันเป็น ร่างผู้หญิง!!!!!

 

“คุณมัตสึโมโต้!!!!”  คิระตะโกนเสียงลั่น  ให้ตาย แม้แต่เสียงเขาก็กลายเป็นผู้หญิงด้วยหรอ โธ่ เขาเป็นผู้ชายน่ะ เป็นนักสู้ของหน่วยสาม แถมเป็นสุภาพบุรุษพอตัวด้วย(?)   กล้ามเนื้อสำหรับต่อสู้ผมหายไปไหนหมด ไอ้ก้อนเนื้อตรงหน้าอกมันทำผมอยากไปกระโดดนรกตายยยยยยยยยยย

 

“ก็ร่างผู้ชายมันหมดนี่นา ฉันก็เลยเอาร่างผู้หญิงที่ไซส์ใหญ่ที่สุดมาให้หน่ะ”

“$^&$%&*$%$#^#%^&$^%*&%^&*%^!!!”   เหมือนคำแก้ตัวของมัตสึโมโต้ยื่นอุทรณ์ไม่ได้ คิระแทบจะอ้าปากพ่นไฟใส่ร้านเหล้า

 

คิระไม่สนใจว่าเขาเป็นจุดสนใจขนาดไหน ที่อยากทำก็คือ กลับ กลับ กลับ! กลับเซเรย์เทย์อย่างเดียว ยังดีน่ะที่ชุดที่ใส่เป็นกางเกงกับเสื้อยืดแขนยาว ดูผ่านๆ เขาก็เหมือนผู้หญิงหน้าแมนที่ตัวสูง ไม่ก็หนุ่มหน้าหวาน------แต่แบบไหนอิซึรุก็ไม่ปลื้มเหมือนกัน

 

คิระจะไม่ทน!

 

ติ้ดดด ติ้ดด-----

เสียงโทรศัพท์ของรันงิคุดังขัดความสติแตกของคิระ

“ค่ะ มัตสึโมโต้พูด--”

 

“มัต-สึ-โม-โต้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”  เสียงดังลั่นทะลุโทรศัพท์ได้ยินไปทั้งร้านโดยไม่ต้องเปิดลำโพง

“กรี๊ดดดดดดด หัวหน้าคะ อย่าตะโกนสิคะ”  รันงิคุเหยียดแขนยืดระยะห่างระวังตัวเองกับโทรศัพท์

“กลับ-มา-เดี๋ยว-นี้!!!!!!!!!!!!!!!!!”  ฮิสึกายะยอมลดเสียงลงมาสองเดซิเบลพอทำให้มัตสึโมโต้กล้าเอามือถือเข้าใกล้หูอีกสองเซน

 

สั่งเสร็จก็ตัดสาย---

 

“ดูท่าว่า ฉันคงต้องกลับแล้วล่ะ”

“ใช่แล้วครับ กลับตอนนี้ไปเถอะ !!!” คราวนี้คิระเองที่เป็นฝ่ายลากคอรันงิคุออกจากร้านเตรียมกลับเซเรเทย์ท่าเดียว

“กินซักจอกสิ นี่ ซักแก้วก็ยังดี นี่!!”

 

คิระไม่ฟัง ที่อยากทำตอนนี้คือ กลับหน่วยสาม โยนไอ้ร่างเทียมบ้าๆนี่ทิ้งแล้วตะโกนให้หายบ้าซักที

 

ตุ้บ

“ขอโทษที”  คิระขอโทษผ่านๆให้คนที่ตัวเองเดินชนแบบไม่ตั้งใจ

“ไม่เป็นไรครับคุณผู้หญิง”

 

ปึ้ด---

 

ปากพาซวยแท้หมอนี่ รันงิคุ หรี่ตามองแบบเซ็งๆ

 

“ผม-ไม่-ใช่-ผู้-หญิง”  อิซึระกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วยืนหน้าเข้าไปจนแทบจะเขมือบหัวคนตรงหน้า ถ้าคุณคิดสีหน้าของคิระไม่ออกล่ะก็ ลองไปดูก็อตซิล่าแล้วดูฉากตอนพ่นไฟน่ะ นั่นแหละคือ อิซึรุตอนนี้

 

“เฮ้ๆ คิระ”  มัตสึโต้ เรียกสติเบาๆ แต่ในใจอยากให้มีเรื่องจะตาย

...นี่ขนาดยังไม่กินเหล้าน่ะ....

 

“อะไรกันเนี่ย”  ชายหนุ่มที่คิระกระชากคอเสื้อขึ้นมา เอ่ยงงๆ เขาขยับหมวกตัวเองที่เกือบจะร่วง เผยให้เห็นใบหน้าส่วนบนเพียงแวบเดียว

 

นัยน์ตาที่ดูเหมือนยิ้มตาหยีตลอดเวลา  ผม---------สีเงิน..........

 

“ฮึ” ชายหนุ่มยิ้มบางๆตามสไตล์ของเขา.............ของอิจิมารุ งิน

เขาขยับหมวกปิดหน้าตัวเอง คิระเบิกตากว้าง ค่อยๆคลายมือที่กำคอเสื้อไว้แน่นออก

“หัว----”

 

พรึ่บ!

 

คิระยังไม่ทันพูดต่อ ผู้ชายตรงหน้าดึงหัวอิซึรุแนบกับหน้าอกตัวเอง ก่อนจะเอามืออีกข้างกอดไหล่อิซึรุเอาไว้ และเคลื่อนไหว

 

ก้าวพริบตา---------- เพียงพริบตาที่เขาตรึงคิระเอาไว้งินก็ก้าวขาด้วยความเร็ว

 

คิระเบิกตาค้าง  กลิ่น สัมผัส แรงดันวิญญาณ  ..........

“หัว—หน้า----- ”

 

งินใช้ก้าวพริบตาเพียงครั้งเดียวก็สามารถก้าวได้ไกลเทียบเท่ากับคิจิกิ เบียคุยะ  แต่คงต่างกันเล็กน้อยตรงสปีด ช้ากว่าซัก 0.03 วินาที ละมั้ง

 

คิระไม่รู้ว่าก้าวพริบตางินเร็วขนาดไหน แต่พอรู้ตัวอีกทีตอนที่งินปล่อยตัวเขาให้เป็นอิสระก็มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองคาราคุระยามค่ำคืนได้ทั้งหมด แสงไฟของเมืองราวกับสะท้อนแสงจากดาวบนฟ้า ต่างกันที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วกว่าของรถยนต์

 

“!” คิระสะดุ้งอีกครั้งตอนนี้ร่างกายถูกดึงลงไปนั่งบนพื้น----------ไม่ใช่ บนตักของหัวหน้าของเขาต่างหาก

“หัวหน้า---” อิซึรุกำลังช็อก

“อื้อ  ผมเอง” งินรับคำช้าๆแล้วหน้าเกยไหล่รองหัวหน้าของเขา ส่วนมือกอดคิระเอาไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

อิซึรุอ้าปากค้าง คำพูดของเขาถูกกลืนลงคอ เขาควรจะทำอะไรดี ทุบตี ด่าทอ กระโดดตั้นหน้าซักครั้ง ปล่อยวิถีมารใส่ หรือเอาดาบจ่อคอแล้วลากกลับไปโซลโซไซตี้

แต่สิ่งที่คิระจะทำก็คือ

 

“ยะ...ยินดีต้อนรับ -----ครับ อิจิมารุ—ไทโชว!!!” อิซึรุพูดเสียงดังลั่น ใจจริงอยากจะก้มหัวแต่ดันถูกกอดไว้อย่างงี้เลยได้แต่พูดเฉยๆ 

“หืม?  ” งินหุบยิ้มไปแวบหนึ่ง แต่ก็กลับมากระตุกมุมปากอีกครั้ง “ไม่เปลี่ยนเลยน่ะ อิซึรุ”

 

ใช่เขาจริงๆ! คิระหลับตาปี๋ ภาวนาอย่าให้ลืมตาขึ้นมาแล้วเขาเพ้อไปเองเลย

อุ่นจัง มือของหัวหน้า...

 

“อ้าว เหะ?  ดีใจจนน้ำตาไหล หรือฝุ่นเข้าตารึไงอิซึรุ”  งินจับคางอีกฝ่ายเบาๆ สัมผัสได้ว่ามีของเหลวไหลออกมาจากดวงตา

“ฝะ...ฝุ่นเข้าตา ต่างหากล่ะครับ...ฮึก----หัวหน้า”

“งิน” อิจิมารุเอ่ยอย่างรวดเร็ว “ขอแค่ตอนนี้ที่ผมไม่ใช่หัวหน้า  ขอแค่ตอนนี้ น่ะ อิซึรุ” 

 

คิระเบิกตากว้าง ไม่รู้สาเหตุแต่หูเขาร้อนผ่าวแปลกๆ

“เรียกผมว่า งิน เถอะน่ะ”

“งิน”  คิระเอ่ยช้าๆ ปล่อยให้มันกระจายไปในอากาศ ให้ลิ้นของเขาคลอเคลียกับชื่อนี้

ทั้งที่ปกติเรียกแค่ หัวหน้าอิจิมารุแท้ๆ

“อื้ม  ขอบคุณน่ะ อิซึรุ” งินเอาหน้าซุกคออีกฝ่าย แค่นั้น  คิระหลุบตา

 

หัวหน้า

หัวหน้าอิจิมารุ

อิจิมารุ

อิจิมารุ งิน

 

 

งิน

.

.

.

ไม่รู้ว่ามันจะทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นตอนที่อิจิมารุจากไป หรือ ช่วยเยียวยากันแน่..

แต่เขาและวิญญาณของเขาก็พร้อมจะอยู่กับชื่อนี้ กลิ่นไอนี้ รวมถึง สัมผัสนี้ด้วย

 

 

แถมท้าย

แล้วมัตสึโมโต้ล่ะ?

 

“มัตสึโมโต้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงดังสนั่นกลางย่านชิบุย่า ระหว่างที่รันงิคุตัดสินใจทิ้งคิระที่โดนลักพาตัวไป(?) ไปเดินชอปปิ้ง

 

“กรี๊ดด หัวหน้า”

“ต้องให้มาตามใช่มั้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฮิสึกายะตอนนี้พร้อมจะปลดบังไคใส่รองหัวหน้าสาวของเขาเต็มที่ พลางดึงชายเสื้อ ลากกลับเซเรเทย์

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หัวหน้าคะ เสื้อผ้าฉันน หัวหน้าคะ!!”

“หนวกหูหน่า!!!!”

 

ไว้อาลัยแด่ มัตสึโมโต้ รันงิคุ

----------------

มาอัพเลวๆ อัพปัดฝุ่น หลับหูหลับตาแต่งมาก...ช่วงนี้คิระฟีเวอร์จนช่วยไม่ได้ห่ะ แอร๊ >w<

ได้ดูละครเวทีไปแล้ว อร๊างงงง อิซึรุแม่มโมเอ้วววววววววววววววววววววววววววววววว# ฟินตาย

//สภาพติ่งคิระบันไซ

//งินคิระสุโค่ยยยยย <3

ปล.ฟิคเชอร์ล็อกตอนต่อไปกำลังมาอุฮิ

ขอบคุณที่อ่านค่ะ

Sammy Night

Comment

Comment:

Tweet

หาอ่านยากมากค่ะคู่นี้

เป็นคู่ที่พีคไม่แพ้ชูเฮย์คิระเลยค่ะ ออกแนวจำเลยรักเล็กๆ นะคะสำหรับในอนิเม เหอๆ
แต่ก็ชอบบบบบ  น่ารักค่ะคู่นี้ อยากให้มีมาอีกเยอะๆ จัง

#1 By Hina_Sakura on 2014-03-01 21:07