[short fic SHERLOCK] SH/JW,give me! ,sherlock

posted on 19 Oct 2012 14:26 by sammie-aii
 
 
เบื่อ  เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ 
 
ฉันกำลังจะบ้า!!!
 
เสียงใต้จิสำนึกของเชอร์ล็อกกรีดร้องอยู่ในหัวตัวเอง แม้ว่ามองจากด้านนอก ชายหนุ่มผิวขาวหัวหยิกคนนี้กำลังนั่งจ้องหัวกะโหลก เหมือนโดนสะกดจิต  แต่ในหัวกลับคิดนั่นคิดนู่นด้วยความเร็วแสงแทบจะทะลุออกไปนอกโลก
 
นัยตาสีน้ำข้าวแอบเหลือบมอง โทรศัพท์แบล็กเบอรี่ที่นอนแอ้งแม้งบนโซฟา ด้วยความหวังว่า มันอาจขยับซักนิดพร้อมเสียงริงโทนสายเข้า....
 
 
 
ใครก็ได้ หาเรื่องใส่ตัวเอามาให้เขาสนุกที!!
 
เลสเตรด ไมครอฟท์ ใครก็ได้ คดีโจรขึ้นบ้าน คดีไฟไหม้ คดีอะไรก็ด้ายยยยยยยยย
 
 
 
"เชอร์ล็อก"  เสียงมิสซิสฮัดสันที่เปิดประตูเข้ามาเข้าสู่ประสาทหู
เชอร์ล็อกขยับสายตาขึ้นมามองมิสซิส ฮัดซัน
 
เพิ่งกลับมาจากข้างนอก   ไปแวะกินข้าวกับตาลุงคู่กิ๊กแก่ๆชั้นล่างมาด้วย  ไอศครีมราสเบอร์รี่กับกล้วยหอม  ...
 
เชอร์ล็อกวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว
 
ตอนแรกคิดว่า น่ามีอะไรที่น่าสนใจมากกว่านี้ แต่เพียงเสี้ยววิ เขาก็ไขทั้งหมดได้สำเร็จ-------น่าเบื่อจริง
 
"โอ้ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่า อย่าเอาของพิลึกๆ มาใส่ตู้เย็น โถ"  มิสซิสฮัดซันครวญ แล้วโยนเครื่องในที่เชอร์ล็อกเอามาทดลองลงถังขยะ
 
 
เชอร์ล็อกไม่สนใจไอ้ก้อนเละๆที่ลงถังไป
 
 
จอห์นก็หายหัวไปไหนไม่รู้!!
 
แอ้ด---
 
 
บ่นถึงก็มาเลย เสียงประตูชั้นล่างเปิดออก ตอนแรกเชอร์ล็อกดีใจราวกับเด็กได้ลูกอม
 
แต่ลูกโป่งแห่งความดีใจก็แฟบลง เพราะคนที่ขึ้นมาไม่ใช่ จอห์น หรือ เลสเตรด แต่เป็น บุรุษไปษณีย์
 
"เอ่อ...ถึง คุณ จอห์น เอช วัตสัน ครับ" เจ้าหนุ่มหน้าจืด ถือพัสดุในมือ
 
มันใหญ่ราวๆ กล่องเลโก้ ไม่น่าจะหนักมาก ห่อเรียบร้อย---
 
"อ้อ เดี๋ยวฉันรับ----"
 
"ผมรับเอง" เชอร์ล็อกพุ่งพรวดขึ้นมาตัดหน้า มิสซิสฮัดซัน
 
มือยาวๆ แย่งกล่องพัสดุมาอยู่ในมือ แล้วเซ็นรับของก่อนปิดประตูใส่หน้าบุรุษไปรษณีย์ดัง ปั้ง
 
 
ในที่สุด ก็ได้ของเล่นแก้เบื่อซักที!!
 
เชอร์ล็อกไม่แคร์ว่าใครจะส่งมา เพราะเขารู้แล้ว จ่าหน้าระบุอยู่ตัวเบ้อเร้อ
 
 
 
"ร้านดอกไม้และกิฟต์ชอป"
 
 
นี่สาวคนไหนกันที่จอห์นอุส่าลงทุน สั่งซื้อของจากร้านแพงๆ
ทำไมเขาถึงรู้ว่าแพงหน่ะหรอ? เพราะตัวกล่องกับกระดาษถูกสั่งทำเฉพาะ แถมโลโก้ก็บอกความหรูหราได้เลย
 
เชอร์ล็อกเอาหูแนบกับกล่องแล้วเขย่าๆ
 
มีเสียงเบาๆ ไม่ใช่แก้วหรือกระเบื้อง
 
มิสซิสฮัดซันมองลูกชาย(?)ตรงหน้าแล้วเดินมาร่วมแจม
 
"คิดว่าเป็นอะไร"
 
"ผมไม่รู้"
 
เชอร์ล็อกเกลียดคำนี้ แต่ก็ชอบคำนี้มากพอๆกับที่เกลียด
 
หนึ่งคือ สิ่งที่เขาไม่รู้ นั่นแหละที่นำความสนุกมาให้ และเขาจะต้องคิดหาทางทำให้รู้
ส่วนที่เกลียดก็เพราะ เขาไม่อยากทำให้เหมือนตัวเองเป็นคนโง่
 
 
ฉันคือ เชอร์ล็อก โฮมส์ ไม่ว่าอะไรก็สามารถวิเคราะห์ได้ทุกอย่าง
 
เชอร์ล็อกเริ่มมองเชือกที่ผูกโบว์หวานแหววมา 
ความอยากรู้เกิดขึ้นเต็มหัว
 
จอห์นสั่งอะไรมา แล้วสั่งมาใหห้ใคร เพื่ออะไร? จีบหรอ? เดตหรอ
 
หรือ เลวร้ายที่สุด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอแต่งงาน...?
 
 
ไอ้ข้อสุดท้ายเขารับไม่ได้เด็ดขาด  และแน่นอนว่าความเป็นไปได้น้อยมาก
 
ผู้ชายอะไรที่เลือกสั่งแหวนแต่งงานจากร้านกิฟชอปไร้รสนิยม (ไร้รสนิยม ของเชอร์ล็อก- ของโคตรแพง แบนรด์ดังนำเข้า บริการส่ง)
 
 
"เชอร์ล็อก"  มิสซิสฮัดซัน ดึงสติ เมื่อเห็น ชายหนุ่มทำท่าราวกับจะฉีกกล่องเป็นส่วนๆ
 
"เงียบหน่อย"
 
มิสซิสฮัดซันรู้จักสัญญาณนั้นดีเวลาเชอร์ล็อกต้องการคิดอย่างจริงจัง(??)  คุณแม่(?)เดินออกไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้ลูกชาย(?) เข้าโหมดวิเคราะห์กล่องพัสดุ
 
 
เสียงมิสซิสฮัดซันเปิดประตู เดินออกไป 
 
และเธอก็ปิดประตู
 
 
 
แล้วใครที่เดินเข้ามาแทนมิสซิสฮัดซัน..
 
เชอร์ล็อกเดาออกทันที เขารีบเอากล่องปริศนายัดไว้ใต้เก้าอี้นวมตัวโปรดแล้วกระโดดไปนั่นงทับ ทำท่าเป็นนั่งเหม่อ คิดเรื่อยเปื่อยแบบก่อนหน้านี่
 
 
จอห์นถอดเสื้อคลุมออกแล้วมอง คู่หูที่เกือบจะไม่ปกตินั่งจ้องกะโหลกอีกแล้ว
 
 
 
 
เเต่เชอร