[short fic SHERLOCK] SH/JW,give me! ,sherlock

posted on 19 Oct 2012 14:26 by sammie-aii
 
 
เบื่อ  เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ 
 
ฉันกำลังจะบ้า!!!
 
เสียงใต้จิสำนึกของเชอร์ล็อกกรีดร้องอยู่ในหัวตัวเอง แม้ว่ามองจากด้านนอก ชายหนุ่มผิวขาวหัวหยิกคนนี้กำลังนั่งจ้องหัวกะโหลก เหมือนโดนสะกดจิต  แต่ในหัวกลับคิดนั่นคิดนู่นด้วยความเร็วแสงแทบจะทะลุออกไปนอกโลก
 
นัยตาสีน้ำข้าวแอบเหลือบมอง โทรศัพท์แบล็กเบอรี่ที่นอนแอ้งแม้งบนโซฟา ด้วยความหวังว่า มันอาจขยับซักนิดพร้อมเสียงริงโทนสายเข้า....
 
 
 
ใครก็ได้ หาเรื่องใส่ตัวเอามาให้เขาสนุกที!!
 
เลสเตรด ไมครอฟท์ ใครก็ได้ คดีโจรขึ้นบ้าน คดีไฟไหม้ คดีอะไรก็ด้ายยยยยยยยย
 
 
 
"เชอร์ล็อก"  เสียงมิสซิสฮัดสันที่เปิดประตูเข้ามาเข้าสู่ประสาทหู
เชอร์ล็อกขยับสายตาขึ้นมามองมิสซิส ฮัดซัน
 
เพิ่งกลับมาจากข้างนอก   ไปแวะกินข้าวกับตาลุงคู่กิ๊กแก่ๆชั้นล่างมาด้วย  ไอศครีมราสเบอร์รี่กับกล้วยหอม  ...
 
เชอร์ล็อกวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว
 
ตอนแรกคิดว่า น่ามีอะไรที่น่าสนใจมากกว่านี้ แต่เพียงเสี้ยววิ เขาก็ไขทั้งหมดได้สำเร็จ-------น่าเบื่อจริง
 
"โอ้ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่า อย่าเอาของพิลึกๆ มาใส่ตู้เย็น โถ"  มิสซิสฮัดซันครวญ แล้วโยนเครื่องในที่เชอร์ล็อกเอามาทดลองลงถังขยะ
 
 
เชอร์ล็อกไม่สนใจไอ้ก้อนเละๆที่ลงถังไป
 
 
จอห์นก็หายหัวไปไหนไม่รู้!!
 
แอ้ด---
 
 
บ่นถึงก็มาเลย เสียงประตูชั้นล่างเปิดออก ตอนแรกเชอร์ล็อกดีใจราวกับเด็กได้ลูกอม
 
แต่ลูกโป่งแห่งความดีใจก็แฟบลง เพราะคนที่ขึ้นมาไม่ใช่ จอห์น หรือ เลสเตรด แต่เป็น บุรุษไปษณีย์
 
"เอ่อ...ถึง คุณ จอห์น เอช วัตสัน ครับ" เจ้าหนุ่มหน้าจืด ถือพัสดุในมือ
 
มันใหญ่ราวๆ กล่องเลโก้ ไม่น่าจะหนักมาก ห่อเรียบร้อย---
 
"อ้อ เดี๋ยวฉันรับ----"
 
"ผมรับเอง" เชอร์ล็อกพุ่งพรวดขึ้นมาตัดหน้า มิสซิสฮัดซัน
 
มือยาวๆ แย่งกล่องพัสดุมาอยู่ในมือ แล้วเซ็นรับของก่อนปิดประตูใส่หน้าบุรุษไปรษณีย์ดัง ปั้ง
 
 
ในที่สุด ก็ได้ของเล่นแก้เบื่อซักที!!
 
เชอร์ล็อกไม่แคร์ว่าใครจะส่งมา เพราะเขารู้แล้ว จ่าหน้าระบุอยู่ตัวเบ้อเร้อ
 
 
 
"ร้านดอกไม้และกิฟต์ชอป"
 
 
นี่สาวคนไหนกันที่จอห์นอุส่าลงทุน สั่งซื้อของจากร้านแพงๆ
ทำไมเขาถึงรู้ว่าแพงหน่ะหรอ? เพราะตัวกล่องกับกระดาษถูกสั่งทำเฉพาะ แถมโลโก้ก็บอกความหรูหราได้เลย
 
เชอร์ล็อกเอาหูแนบกับกล่องแล้วเขย่าๆ
 
มีเสียงเบาๆ ไม่ใช่แก้วหรือกระเบื้อง
 
มิสซิสฮัดซันมองลูกชาย(?)ตรงหน้าแล้วเดินมาร่วมแจม
 
"คิดว่าเป็นอะไร"
 
"ผมไม่รู้"
 
เชอร์ล็อกเกลียดคำนี้ แต่ก็ชอบคำนี้มากพอๆกับที่เกลียด
 
หนึ่งคือ สิ่งที่เขาไม่รู้ นั่นแหละที่นำความสนุกมาให้ และเขาจะต้องคิดหาทางทำให้รู้
ส่วนที่เกลียดก็เพราะ เขาไม่อยากทำให้เหมือนตัวเองเป็นคนโง่
 
 
ฉันคือ เชอร์ล็อก โฮมส์ ไม่ว่าอะไรก็สามารถวิเคราะห์ได้ทุกอย่าง
 
เชอร์ล็อกเริ่มมองเชือกที่ผูกโบว์หวานแหววมา 
ความอยากรู้เกิดขึ้นเต็มหัว
 
จอห์นสั่งอะไรมา แล้วสั่งมาใหห้ใคร เพื่ออะไร? จีบหรอ? เดตหรอ
 
หรือ เลวร้ายที่สุด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอแต่งงาน...?
 
 
ไอ้ข้อสุดท้ายเขารับไม่ได้เด็ดขาด  และแน่นอนว่าความเป็นไปได้น้อยมาก
 
ผู้ชายอะไรที่เลือกสั่งแหวนแต่งงานจากร้านกิฟชอปไร้รสนิยม (ไร้รสนิยม ของเชอร์ล็อก- ของโคตรแพง แบนรด์ดังนำเข้า บริการส่ง)
 
 
"เชอร์ล็อก"  มิสซิสฮัดซัน ดึงสติ เมื่อเห็น ชายหนุ่มทำท่าราวกับจะฉีกกล่องเป็นส่วนๆ
 
"เงียบหน่อย"
 
มิสซิสฮัดซันรู้จักสัญญาณนั้นดีเวลาเชอร์ล็อกต้องการคิดอย่างจริงจัง(??)  คุณแม่(?)เดินออกไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้ลูกชาย(?) เข้าโหมดวิเคราะห์กล่องพัสดุ
 
 
เสียงมิสซิสฮัดซันเปิดประตู เดินออกไป 
 
และเธอก็ปิดประตู
 
 
 
แล้วใครที่เดินเข้ามาแทนมิสซิสฮัดซัน..
 
เชอร์ล็อกเดาออกทันที เขารีบเอากล่องปริศนายัดไว้ใต้เก้าอี้นวมตัวโปรดแล้วกระโดดไปนั่นงทับ ทำท่าเป็นนั่งเหม่อ คิดเรื่อยเปื่อยแบบก่อนหน้านี่
 
 
จอห์นถอดเสื้อคลุมออกแล้วมอง คู่หูที่เกือบจะไม่ปกตินั่งจ้องกะโหลกอีกแล้ว
 
 
 
 
เเต่เชอร์ล็อกไม่ได้จ้องกระโหลก เขาจ้องกระจกที่วางอยู่บนโต๊ะ มันสะท้อนคนตัวเล็กกว่าที่เพิ่งเดินเข้ามา  วัตสัน...
 
 
"มีพัสดุถึงผมรึเปล่า?"
 
"ไม่มี"  เชอร์ล็อกสวนทันควัน    
 
ซะทีไหน...
 
 
วัตสันจ้องคนตัวสูงคนหน้าแบบเอาคำตอบ เขาอยู่กับเชอร์ล็อกมานาน เวลาที่เชอร์ล็อกตอบเร็วไป หรือ ช้าไป เขารู้
 
 
"นายตัดผมนี่จอห์น  ไปตัดร้านไหนมา?"  เชอร์ล็อกเปลี่ยนเรื่องโดยทักอะไรที่ได้บนตัวจอห์น
 
"ผมไม่ได้ไปตัดผม" ชายหนุ่มผมน้ำตาลจ้องเพื่อนตรงหน้า  เชอร์ล็อกกำลังทำอะไรที่ปกปิดเขาอยู่ ตอนเขาถามเรื่องพัส----
 
"พัสดุของผม"
 
"อะไร?"
 
"อย่าบอกว่าคุณเปิดดูแล้ว"  จอห์นเค้นเสียง
 
"ฉันเปล่า คิดว่าฉํนต้องแกะกล่องดูเพราะวิเคราะห์ไม่ได้เรอะ"
ถึงมันจริงก็เถอะ....
 
"นายสั่งอะไรมา" เชอร์ล็อกหรี่ตา
 
"เอาพัสดุคืนผมมา คุณเอาไว้ซ่อนไว้ที่ไหน" จอห์นสาวเท้าเข้ามาจ้องคุณชายที่ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนนั่งบนเก้าอี้นวม
 
 
ไม่ได้ซ่อนซักหน่อย.....แค่นั่งทับมันอยู่
 
"เชอร์ล็อก" วัตสันดูเหมือนจะร้อนรน แสดงว่ากล่องนั้นสำคัญมาก บอกให้เขารู้ไม่ได้
 
 
จอห์นโน้มตัวลงมา ได้กลิ่นโคโลญจ์.....เพิ่งซื้อมาใหม่ กลิ่นเมทอล ปกติไม่ใช้....
 
เชอร์ล็อกมองเพื่อนตรงหน้า  เสื้อสเวตเตอร์ที่ใส่อยู่ตัวใหม่ กลิ่นโคโลญจ์ใหม่ หวีผมดูดีกว่าปกติ
 
 
 
 
มีเดตคืนนี้จริงๆด้วย!!
 
 
 
ที่ร้อนรนคงเป็นเพราะของในพัสดุนั่นสำคัญมาก คงจะเอาไปให้คืนนี้
 
 
 
 
 
 
 
ยิ่งรับไม่ได้ใหญ่  
 
 
 
เชอร์ล็อกกำลังคิดว่าจะปั่นหัวคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าแล้วค่อยให้ หรือทำลายนัดอันสำคัญ(ซึ่งถ้าผู้หญิงคนนี้ใช่สำหรับจอห์น จอห์นต้องจากเขาไปแน่นอน)
 
 
 
และสวรรค์ทรงโปรด
 
เชอร์ล็อกทำผิดพลาดครั้งใหญ่  ซากซองพัสดุกองอยู่ใต้โต๊ะ พร้อมเชือก จอห์นสังเกตุเห็นมัน
 
 
"คุณแกะของของผมหรอ!!" วัตสันสติแตกแล้ว....
 
"เปล่า" .....แค่แกะซองเอง
 
"พัสดุมาส่งแล้ว  คุณเอามันไป เอาคืนมา"
 
"บอกผมก่อนว่าคุณสั่งอะไรไป บอกใบ้ก็ได้"
 
วัตสันไม่ต้องการเล่นเกมส์คำถาม
 
เขาแย่งไอ้หัวกะโหลกของเชอร์ล็อกออกมาจากมือ
 
"เอาของของผมคืนมา ไม่งั้นผมจะทำให้มันแตก"  จอห์น ยกหัวกะโหลกขึ้นเป็นเชิงขู่
 
"นายไม่กล้าหรอก"  เชอร์ล็อกยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้วยสายตากำลังจ้องที่หัวกะโหลกสุดที่รัก ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือของ นายแพทย์ วัตสัน
 
"กล้าสิ"  
 
จอห์นทำท่าจะกางมือปล่อยให้เจ้ากะโหลกอันแสนสำคัญตกพื้น
 
เชอร์ล็อกพุ่งขึ้นมาจากเก้าอี้ทันที แล้วโถมตัวใส่วัตสันเพื่อเอากะโหลกคืน
 
 
 
 
 
 
โคร้ม!!!
 
 
"เอากะโหลกฉันคืนมา!!!"
 
"เอาของผมคืนมาก่อน!!"  จอห์นล้มลงพื้น แต่กอดไอ้หัวกะโหลกไว้ไม่ให้เชอร์ล็อกแย่งคืน
 
โฮมส์กระโจนใส่วัตสันเหมือนแมวจับหนู ยื้อเอาหัวกะโหลกของเขาคืน จอห์นเองก็ท่าจะไม่ยอม ชายตัวเล็กกว่าขดตัวอยู่กับพื้น
 
เชอร์ล็อกคร่อมทับเขาไว้ พยามงัดเอาหัวกะโหลกตัวเองคืนมา
 
 
พลั่ก !
 
จอห์นเอาขาขางที่ปกติดียันตัวเชอร์ล็อกออกไป พอให้ตัวเองลุกขึ้นได้ ก่อนจะวางกะโหลกนั่นไว้ที่พื้น แล้ววิ่งไปล็อกตัวเชอร์ล็อกไม่ให้ลุก
 
"เอาไว้ซ่อนไว้ที่ไหน!!"  วัตสันดึงคอเสื้อคู่หูตัวเองขึ้นมา
 
เชอร์ล็อกไม่บอก ชายหนุ่มกระชากชายเสื้อวัตสันให้กลิ้งไปด้านข้างแล้วถ่วงน้ำหนักตัวเองทับชายร่างเล็กกว่าเอาไว้
 
พยามเอาขาเขี่ยกะโหลกให้พ้นมือวัตสัน
 
 
 
เอาตัวประกันให้ปลอดภัยก่อน...
 
 
 
 
พลั่ก ตุ้บ!  
 
วัตสันเองก็ไม่ยอมให้โดนนทับไว้ง่ายๆ เลยเฮดบลัดเข้าให้กลางหน้าผาก  ทำเอาเชอร์ล็อกนอนหงาย...แน่นอนว่าจอห์นเองก็มึนจนลุกไม่ขึ้นเหมือนกัน คนบ้าอะไรหัวแข็งยังกะหิน
 
แต่ก็พยามคลานไปหากล่องพัสดุสุดสำคัญของตัวเองก่อน
 
 
ฝ่ายคนที่สูงกว่าเองไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก
 
เลยเริ่มบุกอีกรอบ(?)
 
ทั้งสองฟัดกันจะเป็นจะตายจนมิสซิสฮัดซันที่อยู่ชั้นล่างได้ยินเสียงโครมครามๆ
จอห์นต่อย เชอร์ล็อกดึงเสื้ออีกฝ่าย ฟัดกันไปฟัดกันมาอย่างดุเดือด
 
 
 
โดยไม่ได้สนใจว่า ไอ้กล่องพัสดุเจ้าปัญหามันนั่งอยูบนโซฟาสีเลือดหมูตรงข้างหลังจอห์นเอง
 
 
 
 
จะบอกว่า
 
 
 
ที่ตีกันอยู่ตอนนี้เพราะแก้แค้นที่อีกฝ่ายทำตัวเองเจ็บเลยต้องเอาคืนจะดีกว่า....
 
 
เหวี่ยงหมัดมะรุมมะตุ้มกันอยู่สองคน จนเชอร์ล็อกได้เปรียบพลิกโอกาศขึ้นมาทับอยู่ด้านบนอีกฝ่าย เลยโดนขาเตะให้กลิ้งไปด้านข้างและกระแทกโซฟาปึ้งใหญ่
 
 
แน่นอนว่าเชอร์ล็อกยังคงดึงเสื้อจอห์นไว้ทำให้กลิ้งมากระแทกโซฟาด้วยกัน
 
 
 
 
ใครมันจะยอมเจ็บคนเดียว...
 
นายแพทย์วัตสันฟื้นตัวก่อน เลยกระโจนทับคู่หูที่นอนอยู่ใกล้ๆ แล้วยื่นหน้าตะโกนใส่ใบหน้าอีกฝ่าย
 
"บอกผม------"  จอห์นยังถามไม่จบ คำตอบก็หล่นใส่หัวพอดี 
 
กล่องพัสดุที่ยับและบุบบิบบู้บี้ (เนื่องจากเชอร์ล็อกนั่งทับ) หล่นลงมาจากโซฟามาบนหน้าอกของเชอร์ล็อก (ซึ่งตรงหน้าจอห์นพอดี)
 
ทำให้ของที่อยู่ข้างในกระเด็นออกมาระหว่างใบหน้าเชอร์ล็อกและวัตสัน
 
จอห์นรู้ว่ามันคืออะไร....แต่เชอร์ล็อกไม่รู้  และวัตสันก็ไม่ต้องการให้เชอร์ล็อกรู้จนกว่าเขาจะเป็นคนให้เอง
 
 
ซึ่งตอนนี้เชอร์ล็อกรู้แล้ว....
 
 
มันเป็นตุ๊กตาผ้าไซส์ของเล่นรถบรรทุกเด็ก เป็นตุ๊กตาผู้ชายหัวหยิกสีเข้ม ลูกตาปักด้วยกระดุมเม็ดสีฟ้าใสน่ารัก ที่ประดับอยู่บนใบหน้าซีกซ้ายขวาของจมูกที่ปักด้วยด้ายสีเนื้อเข้ม  ปากบึ้งเหมือนตัวต้นแบบ ใส่เสื้อเชิ๊ตสีเข้มเหมือนเสื้อโค้ทสีดำที่ทำด้วยผ้ากำมะหยี่นุ่ม ผ้าพันคอสีน้ำเงินถูกเย็บติดกับตัวตุ๊กตาเพื่อไม่ให้หลุด
 
 
 
เป็นตุ๊กตาที่หน้าคุ้นๆเนอะ....
 
 
เขารู้ดีกว่าถ้าเชอร์ล็อกรู้จะทำหน้าแบบไหน  แต่ทำไงได้ ก็อุส่าสั่งตัดสั่งเย็บมาให้เชอร์ล็อกโดยเฉพาะแล้วนี่นา...
 
 
ทั้งคู่ได้แต่เงียบใส่กัน ....
 
ไอ้ตุ๊กตาที่ตอนนี้แปะบนหน้าอกตัวของต้นแบบ ยิ่งเอาหน้ามาอยู่ใกล้ๆกัน เรียกได้ว่า ทั้งน่าขำและน่ารักในเวลาเดียวกัน
 
 
 
 
สมองเชอร์ล็อกทำงานทันที  โคโลญจ์กลิ่นใหม่ เสื้อตัวใหม่ ทำตัวสุภาพมาตลอดอาทิตย์
 
 
 
 
"สุขสันต์วันเกิดเชอร์ล็อก....."   จอห์นพูดงึมงำๆ แต่เขานอนทับตัวเชอร์ล็อกอยู่แบบนี้ยังไงก็ได้ยิน
 
 
เชอร์ล็อกเองก็ไม่ได้ผลักเขาเอาไป ทั้งตุ๊กตาและจอห์นก็ยังคงนอนทับตัวโฮมส์อยู่แบบนั้น
 
 
 
 
คนตัวสูงกว่าตอนแรกๆได้แต่ทำหน้านิ่งๆ แต่ก็ค่อยๆขยับมุมปาก ยิ้ม และระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้อง
 
จอห์นเองก็พลอยยิ้มตาม ก่อนจะร่วมหัวเราะทั้งคู่
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
...ขอบคุณน่ะ ...
 
ตอนนี้โฮมส์ไม่ต้องนั่งจ้องไอ้กะโหลกนั่นแล้ว  เป็นเพราะจอห์น วัตสัน ทำให้เขาหลุดออกมาจากวังวนแห่งความน่าเบื่อนั่นได้
 
 
 
เป็นคดีแรกที่โฮมส์ไขไม่ออก และ เจอเฉลยก่อน  ทั้งๆที่ เป็นปริศนาง่ายๆ ที่เพื่อนที่รักอุส่าหามาให้
 
 
 
เสียงหัวเราะในห้องพัก 221b ดังออกนอกหน้าต่างไปสู่ถนนลอนดอนอันคับคั่ง
 
เป็นอีกวันของเชอร์ล็อก โฮมส์
 
 
--------------------------------------------
 
คือ...ไม่ใช่วันเกิดโฮมส์จริงๆหรอก...
 
แต่มุกนี้มันเล่นง่ายดี กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก //โดนตบ
 
อยู่ดีๆ แค่เกิดอาการ  อยากแต่ง โฮมส์/วัตสันง่ะ
 
เลยเอาฉบับ bbc มาแต่ง เนื่องจากตอนนี้ หลง พี่เบนมากกกกกกก ดูแล้วดูอีก ดูจนท่องบทได้แล้ว แต่ก็ยังสนุก!!
ผู้ชายอะไร เล่นเชอร์ล็อกหัวหยิกๆ หน้าขาวๆ ตาฟ้าๆ แล้วมีเสน่ห์เป็นบ้าเลยยยย!!
 
ยิ่งไปดู hawking มาแล้ว แบบว่า อร๊ายยยยยยยยย หนุ่มแว่นบันไซค่าา หนุ่มอังกฤษสุดยอดดดด!!
 
 
ไว้เจอกันเอนทรี่หน้า  ขอให้สนุกน่ะคะ! :)

edit @ 19 Oct 2012 18:52:10 by Sam's twins

Comment

Comment:

Tweet

Scremmmmm
So solf and gentle .
love is so sweet, I like it.
good strory and 888

#13 By tuna27 (103.7.57.18|118.172.16.206) on 2013-05-20 14:08

รับทราบค่า! =v=\

#12 By Samm-iow on 2012-12-12 18:51

แต่งอีก แต่งอีก แต่งอีก แต่ไม่ยาวก็ได้นะคะ หรือไม่แต่งอีกก็ได้ และแต่งแล้วไม่เหมือนที่พี่บอกก็ได้ (จริงๆหลังจากที่พี่บอกมันก็ไปได้อีกเนอะแต่ไม่ไปก็ถือว่าจบได้) คือแล้วแต่เลย แค่อยากบอกเฉยๆว่าอยากทำให้ยาวก็ได้นะ (แต่เข้าใจว่าอยากสั้น) หนูรวมฟิกไว้ตรงไหนในทัมเบลอร์อะ เผื่อช่วยโพสท์โฆษณา แต่อย่าหวังไรมากนะพี่มีฟอลโลวเวอร์น้อย

#11 By concuben on 2012-12-12 10:34

@concuben อร๊ายยยปลื้มอ่ะ พี่มินนี่จุดประกายไอเดียได้น่ารักอ๊าาาาาา //อินี่เอาไปแต่งต่อ
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและคอมเม้นมากๆเลยค่ะ //ทำหน้าฟินเมื่อนึกถึงเชอร์ล็อกเอาตุ๊กตาไปคืน//
@ถึงคุณเงะและคนอื่นๆที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณสำหรับคำแนะนำมากๆเลยค่ะ สัญญาว่าจะนำไปปรับปรุง แถมได้ข้อมูล ดีๆเยอะเลย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและอุส่าติดตามน่ะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ!! >w<

#9 By Samm-iow on 2012-12-11 20:00

ยู้ฮู น้องแซม พี่เงาะแงะเอง พี่เห็นพี่มินนี่มาโฆษณาให้หนูมากมาย พี่ก้อเลยมาอ่านบ้าง ตอนแรกนึกว่าพี่มินนี่โฆษณาเกินจริง แต่ที่จริงแล้วหนูเก่งนะคะ ด้วยอายุขนาดนี้ 
เนื้อเรืองกระชับ ตรงประเด็น ไม่เป๋ ไม่เรื่อยเฉื่อย หาที่ลงไม่ได้ เหมือนจะวายแต่ไม่วาย (คือนะถึงพี่จะวาย จะหยิกเมะ แต่ถ้าเจอน้องมากๆ มาเขียนฉากพิสดารอะไร พี่คงรู้สึกแปลกๆsad smile )  
แต่ีพี่ก้อแอบคิดเหมือนหนูปายนะว่า หมอใช้คำพูดกับหยิกแบบแปลกๆ ที่จริงพี่แอบคิดในใจเสมอว่า คนที่จะพูดกับคนอื่น ผม-คุณ น่าจะเป็นหยิก มากกว่า เพราะหยิกมัน " he's clearly a bit public school" อ่ะ พี่เลยคิดไปว่าน่าจะใช้สรรพนามที่ค่อนข้างถือตัวหน่อย แล้วหมอตังหากน่าจะใช้ นาย-ฉัน เพราะหมอค่อนข้างบ้านๆอยู่ 
คือตอนแรกหยิกอาจจะ คุณ-ผม อยู่เดือนสองเดือน แล้วพอนานๆเข้าก้อเปลี่ยนเป็น นาย-ฉํน เพราะยอมรับหมอแล้วอ่ะ ไม่รู้นะ คือใครที่พี่ไม่อยากรู้จัก ไม่อยากพูกพันธ์พี่จะเรียกคุณไว้ก่อน ต่อให้รู้จักกันมาห้าหกปี ก้อไม่เปลี่ยน
อย่างหยิกกะเลสตราดอ่ะ พี่ว่าหยิก มันต้อง คุณ-ผม มาตลอดห้าปีแน่ๆ เพราะถือตัวว่าเก่งกว่า อะไรอย่างเงี้ย แต่ถ้ากลับกัน เลสตราดกับหยิก เสสตราดน่าจะใช้ ฉัน-แก เอ็ง-ข้า เพราะในสายตาเลสตราด หยิกก้อน่าจะเป็นไอ้เด็กน้อย ที่ดันฉลาดมากเท่านั้น
โอ้ย พี่พล่ามมากเนอะ แต่ก้อเขียนต่อไปนะจ๊ะ พี่รออ่านอยู่ หนูมีความสามารถนะ question

#8 By เงาะแงะ (103.7.57.18|58.8.98.137) on 2012-12-11 16:17

โห นึกสภาพนะ(อีนี่พร่ำเพ้อ) ว่าเชอร์ล็อกต้องขำแล้วด่าจอห์นว่า ทำอะไรเนี่ย เห็นฉันเป็นเด็กสามขวบเหรอ ทำไมสั่งทำตุ๊กตาให้ฉัน ให้ตายเหอะ แล้วฉันเกิดวันนี้ที่ไหน วันเกิดเป็นสิ่งสมมติขึ้นมาจริงๆมันต้องตรงกับวันที่ ...... งั้นงี้ แต่เก็บตุ๊กตาเข้าโค้ท แล้วเชอร์ล็อกก็ไม่สนใจมันอีกเลย จอห์นก็เออหวะ เราจะเอาตุ๊กตามาให้มันทำไมเนี่ย บ้าบอ 
แต่พอถึงวันเกิดจอห์น เชอร์ล็อกเอาตุ๊กตามาคืน ไว้ข้างหมอนจอห์น แล้วบอกว่าห้ามย้ายนะ จอห์นก็นอยว่า วันเกิดฉันแกเอาของขวัญมาวนลูปได้ไง แถมไม่รักษาน้ำใจอีก เชอร์ล็อกก็พูดว่าเออ .... มันควรเป็นของฉันที่ไหนวะ... แล้วก็หยิบตุ๊กตาจอห์นออกมาจากเสื้อโค้ท 
"ที่เอามาให้ เพราะฉันมีตัวใหม่แล้ว .... ตัวนั้นเอาคืนไปเหอะ ...... อ้อ วางไว้บนหมอนอีกใบ ห้ามเปลี่ยนที่หละ" แล้วก็ดินจากไป กระตุกยิ้มที่มุมปาก
จอห์นก็หันมายิ้มกับตัวเอง
เฮ่ยยย นี่ฟิกคนอื่นไปยุ่งกะเค้าทำไมมมมมม (ฟิกตัวเองยังไม่ยอมแต่งเห้อๆๆๆ) ไม่ใช่ไรนะพี่ไม่ค่อยสบาย แล้วกำลังจะกลับไปทำงานแล้ว
แต่นอยไม่ว่าไรนะ ถ้ารู้สึกว่าพี่เยอะมาลบก็ได้ เพราะบางคนเค้าถือ แต่พี่ชอบงานหนูและเห็นว่ามันจบแล้ว อะอยากแจม  ถ้าอยากได้อีก จะบอกต่อท่อนอวสาน(ถ้าหนูไม่ชอบลบได้เลยนะ บางคนจะนอยถ้าเจอแบบนี้ แต่พี่ไม่มีเจตนาไม่ดีอะไรเลยค่ะ)

#7 By concuben on 2012-12-10 22:53

หลบคุณเงาะก่อน พี่คงไม่โดนอะไรนะ แต่พี่คิดวาเรื่องนี้มีโพเท็นเชี่ยลเป็นได้สองทางอะ คือหยิกเมะกับหยิกเคะ คือผู้ชายซื้อตุ๊กตาให้ใครนี่ออกแนวมองว่าคนนั้นน่ารักนะเนี่ย... แต่จะว่าหยิกเมะก็ได้เพราะเหมือนหมอแกน่ารัก ซื้อตุ๊กตาให้หนุ่มที่ตัวเองชอบ และหยิกเองก็เป็นพวกน่ารักน่าดูแลผสมน่าซบในเวลาเดียวกัน 

เอ๊ะ เขียนมายาวเหยียดนี่คือวิเคราะห์อะไรฟระเนี่ย
ป ลิง พี่ก็หยิกเมะเหมือนเดิมนะ แต่ถ้าใครหยิกเมะพี่ก็อ่านได้ เป็นผู้สนับสนุนทุกสมาคมเพื่อการขยายตัวของแฟนด้อมเชอร์ล็อกเป็นหลัก ...

#6 By concuben on 2012-12-10 13:53

@concuben  ไม่ว่าเลยค่ะ เต็มใจอย่างยิ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง //จุดพลุ
ขอบคุณพี่มินนี่มากๆค่ะ
แล้วก็ฝากขอบคุณคนที่อุส่าเข้ามาอ่านทุกคนเลยน่ะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ จะพยามแต่งต่อไป ไฟโต้วว!! ><

#5 By Samm-iow on 2012-12-10 13:15

สวัสดีค่ะ ตามมาจากที่พี่มินนี่ไปโฆษณาที่พันทิปค่ะ น่ารักดีค่ะ อ๊าย นิสัยหมอก็น่าจะเป็นแบบนี้แหละค่ะ โฮ่ะๆ มันออกกลิ่นไอโบรแมนซ์ๆ ไม่ถึงกับวายรุนแรงค่ะ ชอบมากค่ะ แต่รู้สึกแปลกๆตรงที่จอห์นใช้คำว่า ผม แทนตัวเอง สุภาพเกิ๊น 5555 หรือว่าอ่านนิยายเชอร์ล๊อกจริงๆมากเกินไปไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เพราะส่วนให้ใช้คำว่า กัน หรือ ฉันไรงี้ 555ดูสนิทกันมากกว่าหน่ะค่ะ แต่ว่าเรื่องน่ารักดีค่ะ สั้นไปนะคะ 555 คราวหน้าแต่งยาวๆเลยนะคะ   ชอบค่ะ โบรแมนซ์ อร๊าย ยิ่งเวลาเชอร์ล๊อกไม่อยากให้จอห์นมีแฟนนี้ โอ้ย น่ารักค่ะ เหมือนเด็กที่จะโดนแย่งความรักเลย 555 *ตายเพราะความน่ารัก*
ปล.ขอยกให้พี่เบนฮอวก์กิ้งเป็นของดีประจำจังหวัดค่ะ 555 สุดยอดแห่งความน่ารัก มีออร่า ผมเผิมอะไร โฮกกค่ะ  หนุ่มบริติชสุดจริงอะไรจริงค่ะ 555

#4 By ปายปายปาย (103.7.57.18|49.49.107.249) on 2012-12-09 20:41

เออ พี่เอาไปโฆษณาในบอร์ดให้ ไม่ว่าไรใช่มั้ยคะ ไม่ชอบบอกได้นะจะได้ลบให้จ้ะbig smile

#3 By concuben on 2012-12-09 14:32

@concuben 
ขอบคุณค่าาาาาาาาา  คือ คิดบทวายแล้ว...//นึกอิมเมจฉากน่ารักไม่ค่อยออก //ดีแต่ฟินคนอื่น
ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ จะพยามเขียนให้ดีขึ้นๆต่อไป >w<

#2 By Samm-iow on 2012-10-21 12:54

กรี๊ดดดดดดดดดดด เม้นท์ยาวเป็นรถไฟ หายไปไหน!!!!!!!!
กรี๊ดด รับม่ได้อะ หายไปได้ไง!!!!
สงบสติอารมณ์แล้ว พี่จะบอกว่า พี่ชอบมากเลยอะ มันเกาะคาแร็กเตอร์เเน่นดี พี่ว่าจอห์นอะต้องอ่อนนอกแข็งในแบบนี้แหละ (แต่ชั้นในสุดนุ่มเด้งดึ๋งนะ ไม่ใช่นุ่มฟู หรือแข็งกรอบ แข็งโป๊ก)
ส่วนเชอร์ล็อกนี่บีบีซีแน่ๆ ไม่ใช่เชอร์ล็อกเวอร์ชั่นอื่น เพราะความเหวี่ยง ความ childish นี่หนักหนาเอาการมากๆ  ชอบอะ แอบวายแต่ไม่วาย เท่าในซีรี่เปีะเลยอะ เขียนอีกเยอะๆนะจ๊ะพี่จะมาตามอ่าน อายุแค่นี้เขียนดีขนาดนี้ ต่อไปต้องดีมากๆแน่เลย
ชอบประโยคนี้อะ!!>>. ใครก็ได้ หาเรื่องใส่ตัวเอามาให้เขาสนุกที!!

#1 By concuben on 2012-10-19 20:29